Długa historia tamponów i podpasek
Jak kobiety zabezpieczały się w okresie menstruacji? Na to pytanie nie potężna udzielić niezbitej odpowiedzi. Z pewnością przez tysiąclecia stosowały one bogatego rodzaju tampony, wkładki, gąbki, trawę i drugie materiały. Dopiero przekazy pochodzące z XIX i XX wieku dostarczają pewnych informacji na ten temat. W związku z rolą, jaką przypisywano płci żeńskiej i kierowniczymi stereotypami kulturowymi, przez wiele wieków spychano kobiety na margines życia społecznego. O ich względy nie zabiegał również przemysł produkujący środki alokowane do higieny intymnej. Arystoteles twierdził, że spojrzenie miesiączkującej kobiety w lustro powoduje znikanie jego blasku, może też stępić badawcze narzędzia, a każda osoba, na którą spojrzy miesiączkująca kobieta - ulegnie zaczarowaniu. Uważał również, że gdy miesiączka występuje podczas zaćmienia księżyca, pobudza to do działania najgorsze rodzaje diabłów.
Przez wieki zmieniały się poglądy wskazujące na przyczynę miesiączkowania. Mustitamus utrzymywał, że Ewa po zjedzeniu nieprawnego owocu nabrała „seksualnego” apetytu i omamiła prostaczka Adama, aby on także spożył ten afrodyzjak. Następstwem miał być główny stosunek płciowy. Bóg zesłał na Ewę miesiączkę jako karę dla kobiet. zamierzchli zakonnicy uważali, że miesiączka to symbol grzechu.
Jak kobiety zabezpieczały się w okresie menstruacji? Na to pytanie nie można udzielić niepodważalnej odpowiedzi. Z pewnością przez tysiąclecia stosowały one rozlicznego rodzaju tampony, podkładki, gąbki, trawę i drugie materiały. Dopiero przekazy pochodzące z XIX i XX wieku dostarczają wiarygodnych informacji na ten temat. W związku z rolą, jaką przypisywano płci kobiecej i przewodzącymi stereotypami kulturowymi, przez wiele wieków spychano kobiety na margines życia społecznego. O ich względy nie zabiegał również przemysł produkujący środki alokowane do higieny intymnej.
Niewiele dziś zatem wiemy o powszednich sprawach kobiet z przeszłości. Sabine Hering i Gudrun Maierhof w „Die unpäßliche Frau” („Niedysponowanej kobiecie”) w 1991 roku tak pisały: „niemieckie kobiety pod koniec XIX wieku prawie nigdy nie używały kupnych podpasek, lecz wykonywały je samodzielnie. Kobiety chłopskie w ogóle nie stosowały podpasek i nie nosiły majtek, w okresie miesiączki zostawiały więc za sobą ślad na ziemi”.
Rozważając problem miesiączkowania w XIX i XX wieku należy mieć na uwadze fakt, że zarówno europejskie, jak i amerykańskie kobiety w owych czasach miesiączkowały rzadziej niż kobiety współczesne. Wiązało się to po pierwsze z następnym rozpoczęciem miesiączkowania (obecnie ten moment przypada zdecydowanie wcześniej). Po drugie, okres miesiączkowania trwał krócej niż u dzisiejszych kobiet. Po trzecie, kobiety wcześniej wychodziły za mąż i rodziły wiele dzieci, co automatycznie ograniczało liczbę miesiączek. Po czwarte, długo karmiły piersią, co również w zupełny sposób wpływało na zatrzymanie miesiączkowania, a w konsekwencji na zmniejszenie się liczby miesiączek. Po piąte, prawdopodobnie większość z nich dotychczasowa niedożywiona lub chora, co także zmniejszało liczbę lub powodowało zatrzymanie miesiączek. Kobiety żyły też krócej, tak więc niewiele z nich osiągało wiek menopauzalny.
Ochrona w okresie menstruacji
Około 1550 lat p.n.e. Egipcjanie pisali, że płótno opatrunkowe wtajemniczone do pochwy może zapobiegać zajściu w ciążę. Czy jest to najważniejszy opis tamponu? Może to oznaczać, że w tamtych czasach kobiety w okresie miesiączkowania stosowały tampony ustalone z tkaniny.
Podpaski i Tampony
Zanim powszechne stały się podpaski jednorazowe, kobiety wymuszone poprzedni przygotowywać je samodzielnie. Zresztą nie stanowiło to odstępstwa od zwyczajów bieżących w XIX i na początku XX wieku - kobiety należące do klasy średniej same szyły bieliznę dla siebie. Odbiegała ona jednak swym kształtem od noszonej współcześnie. Majtki najczęściej miały kształt dwóch rur, które wciągało się na nogi. dotychczasowy one towarzyszące w pasie, lecz zdecydowane w okolicy krocza, na odcinku od brzucha aż po pośladki. W tamtych czasach kobiety w Europie i Ameryce mogły nabyć szereg faktycznych poradników, w których dokładnie omawiano rozliczne zagadnienia równoczesne z codziennymi obowiązkami pokojowymi oraz udzielano praktycznych porad dotyczących wszystkich aspektów dziennego życia. Poradniki te cieszyły się wysoką popularnością do czasu wszechogarniającego wprowadzenia na rynek wyrobów jednostkowych i dziewiczych technik pakowania, które zrewolucjonizowały życie.
Podpaski jednorazowe
W Niemczech najwyższą firmą, której udało się wprowadzić na rynek podpaski pojedyncze uprzedna firma Hartmann Mulpa. Miało to miejsce około roku 1890. Dziesięć lat później pojawiła się na rynku ze swymi wyrobami Camelia, która produkuje i sprzedaje podpaski do dzisiaj.
W 1896 roku w USA firma Johnson and Johnson wyprodukowała po raz główny nadzwyczajne ręczniki (Listers Towels), jednak spotkała się ze zbyt prawdziwym oporem ze strony wydawców, by szeroko reklamować swój towar. naczelne reklamy podpasek w USA, firmy Curads, która obecnie produkuje bandaże, zamieszczono na stronach magazynu Vogue w 1920 roku. Kobiety po raz najważniejszy mogły kupić jednokrotne podpaski produkowane przez firmę Kotex dopiero w 1921 roku, firma ta wytwarza podpaski do chwili obecnej.
Stopniowo w latach 20-tych i 30-tych bieżącego stulecia (XX w.) podpaski wielokrotnego użytku zostały zastąpione przez podpaski jednorazowe. W ułudnym Muzeum Menstruacji znajduje się pierworodny z dotychczasowych na świecie egzemplarz podpaski wielokrotnego użytku. Prawdopodobnie wyprodukowała ją w XIX wieku znana norweska firma Molnlycke. Do czasu wprowadzenia podpasek jednorazowych, na przełomie XIX i XX wieku (około 1890 roku), podpaski materiałowe ówczesny wyjątkowym otwartym środkiem higienicznym. We Włoszech podpaski wielokrotnego użytku miały wymiary 28 x 61 cm. Przed użyciem składano je na trzy części, często takie podpaski miały wyhaftowane w rogu inicjały swej właścicielki. Rozmiary ich mogą nieco zaskoczyć dzisiejszego czytelnika, ale gdy porówna się je z rozmiarami pierwszych pojedynczych podpasek firmy Kotex - długich na 56 cm i wysokich na 9 cm - nie powinno to nas dziwić zważywszy na fakt, że często miały one dodatkowo miejsce na materiał wypełniający.
Współczesne podpaski są zdecydowanie pomniejsze i cieńsze, a to za sprawą bardziej wchłaniającego materiału, z którego są wykonane i doskonalszego kształtu zharmonizowanego do anatomii okolicy krocza.
Współczesne podpaski różnią się od tych, którymi posługiwały się nasze babki i prababki. W ciągu zaledwie minionych kilku kilkunastu lat podpaski dawny istną rewolucję polegającą na zmianie materiału, z którego są wykonywane, wielkości, chłonności. Zyskały też tę zaletę, że raz przyklejone do bielizny nie zmieniają swego położenia podczas chodzenia.
W XIX i XX wieku posługiwano się przeróżnymi sposobami mocowania podpasek, tak by nie wypadały i nie przesuwały się. Służyły temu odpowiednio planowane paski podtrzymujące, do których podczepiano podpaski wielokrotnego użycia a później jednorazowe. Trzeba nadmienić, że paski te nie wcześniejszy czymś niezwykłym, jak może sądzić współczesny czytelnik poskromiony z widokiem i reklamami podpasek pojedynczych emitowanymi wielokrotnie na ekranach naszych telewizorów. Zachowały się katalogi domów towarowych z lat 60-tych XX w., w których przedstawiono najrozmaitsze modele i fasony pasków. jednokrotne podpaski samoprzylepne pojawiły się stosunkowo niedawno, bo dopiero we przedwczesnych latach siedemdziesiątych, prowadząc do upadku gałęzi przemysłu intrygującej się produkcją pasków i właściwych modeli podpasek. Zapewne większość czytelników pamięta naczelną w Polsce telewizyjną emisję reklamy podpasek na początku lat 90-tych - ileż kontrowersyjnych wypowiedzi wzbudziła ona w prasie, radiu i telewizji. Obecnie nie zaskakują nas już tego typu reklamy, ale niespełna 10 lat temu dawny dla części naszego społeczeństwa z pewnością nieco szokujące.
Podpaski jednokrotne przeciągano przez sprzączki przyczepione do pasa, który następnie zapinano wokół talii. Idea takiego paska do podpasek poprzedna nietrudna i niezastąpiona, skoro produkcja ich utrzymała się przez tak długi czas - w USA jeszcze do początku lat 70-tych. Dopiero podpaski dziewiczej generacji z powierzchnią samoprzylepną wyparły z powszedniego użytku ten fenomenalny patent. Niektóre fabryki produkują do dzisiaj dzisiejsze pasy do podpasek i podpaski wielokrotnego użycia, należy do nich np. kanadyjska firma Many Moons.
W czasie I Wojny globalnej firma Kimberly-Clark Company produkowała na potrzeby armii amerykańskiej bandaże zrobione z miazgi (pulpy) drzewnej. Pielęgniarki we Francji stosowały je w charakterze podpasek higienicznych. Lubiły je bardzo, gdyż doskonale wchłaniały i dawny tanie, więc po użyciu można było je bez żalu wyrzucić.
Pewną odmianę lub coś pośredniego pomiędzy tradycyjnym zamocowaniem podpasek a mocowaniem za pomocą paska są nadające się do prania flanelowe pokrowce na zamienne wkłady, zapinane pod kroczem schematycznych majtek.
Tampony
Pierwsze tampony (Tampax) pojawiły się na rynku w 1936 roku. Spotkały się one z kolosalnym oporem ze strony społeczeństwa, jak również ze strony lekarzy, którzy wysuwali wiele obiekcji natury medycznej.
Podkreślanie zagadnień kobiecości spowodowało, że ludzie ciekawy się reklamą produktów do higieny menstruacyjnej starali się używać słów aksamitnych i subtelnych, unikać nietaktownych określeń, które mogły wiązać się z seksem, czy wydalinami. Szczególnie Amerykanki chciały, a wiele nadal życzy sobie tego, by unikać rzeczywistości połączonej z okresem menstruacji. Także dzisiaj wiele kobiet ma opory natury psychicznej, niekiedy bardzo silne, przed włożeniem lokalnych palców do polskiej pochwy.
Podróż
Spróbujmy odpowiedzieć na pytanie, jak kobiety radziły sobie z miesiączką podczas podróży. W 1914 roku stosowano podpaski materiałowe. W tym czasie nie produkowano jeszcze tamponów, które pojawiły się dopiero w opóźnionych latach 20-tych lub na początku lat 30-tych, (Tampax w 1936 roku). Tampony nie cieszyły się zresztą popularnością w początkowym okresie. Prawdopodobnie kobiety prały niepotrzebne podpaski lub paliły je w kominku, w miejscu, w którym się zatrzymywały. Od 1890 roku w Anglii otwarte sztywny się specjalne podróżne piecyki, w których w warunkach wyjazdowych wpływowa było spalić zużyte podpaski. Firmy wychodziły naprzeciw potrzebom wędrownych kobiet jak np. firma Sears Roebeck, która oferowała kobietom praktyczne zestawy podróżne. Składały się one z bezproblemowego sanitarnego fartuszka wraz z wieloma podpaskami, które silna było prać, paskami do ich przytrzymania oraz wodoszczelnego kapciucha, w którym do czasu powrotu do domu można było przechowywać użyte podpaski.
Fartuszek był pokryty gumą, zaradczą podczas siedzenia wyciekaniu krwi menstruacyjnej i brudzeniu odzieży. Noszono go na pośladkach, zaś od przodu do wąskiego fragmentu podgumowanej tkaniny, która tworzyła z fartuszkiem całość przyczepiano współwystępujące podpaski. kompletne to urządzenie, które dziś wydaje się nam bardzo skomplikowane, spełniało rolę współczesnych nieprzeciekających podpasek.
Inne sposoby
Obecnie w niektórych rejonach Indii pokątne jest stosowanie podpasek lub pozostałych środków zabezpieczających w okresie miesiączki. Nie reguluje tego prawo lecz zwyczaje przewodzące w jedynych rodach, w których prababka, babka i matka nie stosowały żadnej ochrony. Kobiety w tym okresie były izolowane od reszty społeczności. Tradycyjnie musiały one pozostawać w odosobnieniu, często w zagrodzie dla krów, przez kompletny czas trwania miesiączki bez możliwości zmiany ubrania i bielizny. Z czasem kobiety zaczęły przygotowywać dla siebie podpaski pokojowego wyrobu, które składały się z przesianego popiołu drzewnego zawiniętego w kawałek materiału. Spełniały one swe zadanie, a jednocześnie pozwalały, przynajmniej częściowo, na branie rezolutnego udziału w życiu rodziny.
Miseczki menstruacyjne
Inwencja wynalazców jest wręcz nieograniczona i z pewnością nie da się jej w żaden sposób poskromić. Lata 30-te były czasem rozkwitu higieny menstruacyjnej - wprowadzono wówczas dwie obowiązujące innowacje: tampony i miseczki menstruacyjne. Chcielibyśmy poświęcić kilka słów miseczkom menstruacyjnym. Miały one zapobiegać wyciekaniu krwi w czasie miesiączki. Wkładano je do pochwy by zbierać, lecz nie absorbować, krew miesiączkową. Pojawiły się one około roku 1930, kiedy to zostały opatentowane przez panią L. W. Chalmers. wpływowa spotkać ówczesne modele miseczek typu Daintette opatentowanych w 1867 roku, lecz jak dotąd ich historia jest mało poznana. Miały one kształt smoczka na butelkę i aplikowało się je zgodnie z instrukcją w okolicę szyjki macicy. Miseczki opatentowane przez panią L. W. Chalmers uprzedni nieco inne.
Współczesna wersja "miseczki", popularnie zwana moon cup
Były one początkowo wykonywane z twardej gumy i przez to zawodne. W 1959 roku firma Tassette Inc. w porozumieniu z L. W. Chalmers zaczęła produkować udoskonaloną wersję tych miseczek zbudowaną z wątłej gumy. ówczesny one jednak równie zawodne, jak dotychczasowe modele i we wczesnych latach 60-tych zaprzestano ich produkcji.
Jednak idea miseczek menstruacyjnych nie zanikła wraz z zaprzestaniem ich produkcji. Od lat 80. do chwili obecnej kobiety w USA mogą nabyć miseczki wielokrotnego użytku produkowane przez firmę The Keeper, oraz pojedyncze firmy Instead (Ultrafem) wtajemniczone na rynek zachodnich stanów USA w 1996 roku.
Robert Oreck, założyciel i dyrektor Tassette Inc. mówi, że pierwsze miseczki menstruacyjne jego firma zaczęła produkować w okresie II Wojny Światowej, niestety produkcję wstrzymano z powodu braku gumy. Kobiety nie lubiły miseczek, gdyż ówczesny one spartańske i zbyt ciężkie. Robert Oreck przypuszcza też, że kobiety miały ostre opory przed manipulacją w pochwie. Rysunek pochodzący z patentu pani L. Chalmers ilustruje umiejscowienie miseczki menstruacyjnej. Podobnie nisko umiejscawiano trzy inne typy miseczek. najświeższą miseczkę, firmy Instead, zakłada się wysoko, w sąsiedztwie szyjki macicy.
Gąbki menstruacyjne
Zachowało się niewiele egzemplarzy gąbek menstruacyjnych, których zadaniem było wchłanianie krwi miesiączkowej. Należy podkreślić, że nie były to sztucznie wytwarzane w fabryce gąbki, lecz te prawdziwe, pozyskiwane z dna morskiego. Narodowe Muzeum Historii Amerykańskiej (National Museum of American History of Smithsonian Institution) dysponuje takimi trzema eksponatami. John Fleer w trakcie poszukiwań nietypowych, opatentowanych butelek na lekarstwa natknął się na opakowania po gąbkach menstruacyjnych w starej i opuszczonej co najmniej od czasów II Wojny Światowej, drogerii położonej w Kansas nieopodal miejsca, w którym odbywało się szkolenie wojsk amerykańskich w czasie II wojny. Dr Barbara Czerwiński z Uniwersytetu w Teksasie badała materiały dziejowe należące do Departamentu Obrony USA dotyczące wymagań sanitarnych w stosunku do kobiet służących w wojsku jankeskim (tzw. WAC). Uważa ona, że gąbki menstruacyjne stosowano w oddziałach kobiecych armii amerykańskiej znajdujących się na południowym Pacyfiku. Gąbki te wykorzystywano wielokrotnie, co wiązało się z koniecznością ich starannego umycia. Jednak zwykłe mycie gąbek nadmorskich wodą z mydłem nie prowadziło do skutecznego ich oczyszczenia i dezynfekcji. obraźliwy zapach wydobywający się z używanych i mytych tylko wodą z mydłem gąbek był następstwem zanieczyszczenia ich przez krew menstruacyjną i rozwijające się na jej podłożu bakterie. niezrównanym ożywionym sposobem pozbycia się bakterii oraz agresywnego zapachu było gotowanie gąbek przez 5-10 minut po wszelkim użyciu.
Podsumowanie
Obecny stan wiedzy leczniczej dotyczącej fizjologii miesiączki pozwolił na jej kulturowe „oddramatyzowanie” i akceptację tego zjawiska jako naturalnego przejawu funkcjonowania zdrowego organizmu. dzisiejszym kobietom jest także łatwiej, gdyż dysponują bezproblemowymi i bardzo prężnymi środkami higieny miesiączkowej, które pozwalają im niemal zapomnieć o miesiączce i nie ograniczać swej aktywności żywotnej w tym okresie.
Wizyta w wymyślonym Muzeum Menstruacji uświadamia nam, jak wielgachny poziom higieny osiągnęliśmy. Pokazuje też niezwykle fascynujący wycinek historii cywilizacji - historii radzenia sobie z miesiączką, która jest przecież codziennością połowy ludzkości, a która przez wieki wcześniejsza demonizowana i stanowiła przeszkodę w życiu kobiet, będąc często okresem wyłączenia ich z przeciętnych czynności.
Tekst: Sławomir Kaczorowski, tekst pochodzi z magazynu "Wektory Ginekologi", powyżej dostępne są znaczne fragmenty tego tekstu, całość znajduje się pod adresem http://www.libramed.com.pl/wpg/numeryarchiwalne/20/11.html
Popularny wibrator o długości 22 cm marki Scala (s3058)
Kategoria: Wibratory > Realistyczne