Kształtowanie się seksualności u kobiet
Seksualność jest całościową częścią osobowości wszelkiego człowieka, częścią której rozwój zależy od zaspokojenia bazowych humanitarnych potrzeb, takich jak potrzeba kontaktu, intymności, przyjemności, wyrażania uczuć, czułości, miłości. Pełen rozwój seksualności jest warunkiem koniecznym dla indywidualnego, międzyludzkiego oraz cywilnego zdrowia.
Potrzeby o charakterze zmysłowym człowiek wykazuje niemalże od urodzenia i to one właśnie kształtują jego osobowość. Trauma środowiskowa, czynniki konstytucjonalne, bądź oba te uwarunkowania, mogą przyczynić się do ustania rozwoju, którego konsekwencją są problemy różnorakiej natury, utrzymujące się do dorosłości. Rozwój erotyczny opiera się na bazie biologicznej, a kształtuje go związek dziecka z opiekunem, w którego rolę wciela się zwykle matka.
Wczesne zachowania rodzicielskie, szczególnie macierzyńskie, kreują sferę zmysłową człowieka. Tyczy się to zarówno dziewcząt jak i chłopców, jednakże zróżnicowanie w zakresie przejawów i tempa rozwoju przedstawicieli obu płci sprawiają, iż doświadczanie płciowości ma dla nich cudzoziemski charakter. Uwidacznia się to zarówno w sferze wewnętrznej jak i w zachowaniach seksualnych. Celem rozwoju seksualnego dziecka płci żeńskiej jest integracja miłości i agresji oraz przejście spod wpływu rodziców w obręb oddziaływań rówieśników.
Rozwój w toku kompletnego życia
Obecnie uważa się, że rozwój człowieka trwa zupełne jego życie (także rozwój seksualny). Nawet okres dorosłości nie jest końcowym etapem rozwoju. Człowiek dojrzały zmienia się zarówno w sferze biologicznej (cielesnej) jak i umysłowej czy społecznej. Na rozwój wpływają rozmaite czynniki, począwszy od biologicznych – genetycznych, morfologicznych, hormonalnych, poprzez psychologiczne, na społecznych i kulturowych skończywszy.
Cechą rozwoju jest plastyczność, która niejednokrotnie powoduje zmiany wiadomych wcześniej procesów i właściwości, dlatego też ludzie zmieniają swoje upodobania a preferencje, np.: seksualne, kształtują się w rozmaich etapach życia. Ponadto unikatowość humanitarnych biografii a także różnorodność ludzkich zachowań powoduje, iż pomimo podobieństw w przebiegu rozwoju człowieka, jest on procesem poszczególnym – u wszelkiej osoby przebiega nieco inaczej.
Specyfika rozwoju psychoseksualnego polega na wykształceniu się swoisych emocji, potrzeb, motywów i wyborów prowadzących do zaangażowania erotycznego w okresie dojrzałości. Dziewczęta w toku rozwoju dążą do tworzenia urozmaiconego rodzaju więzi opartych na aspekcie uczuciowym i fizycznym. Kontakt nieabstrakcyjny stanowi nierozłączny element całego cyklu rozwoju psychoseksualnego.
Rozwój psychoseksualny dziewcząt
Pierwszy etap rozwoju trwa mniej więcej do 3 roku życia dziecka. Jego podstawą jest relacja dziewczynki z matką. W tym okresie zainteresowanie matki płcią dziecka jest bardzo wyraźne. Matka podczas czynności pielęgnacyjnych zajmuje się przecież ciałem córki, przez co komunikuje jej akceptację i zadowolenie incydentalne z ich dwustronnej bliskości fizycznej. Z racji tego, że pokarbowane są tej samej płci więź rozwija się a to sprawia, iż dziewczynka kształtuje pojęcie swojej płciowości. Pozostaje bowiem w kontakcie fizycznym z dorosłą, aktualną dla siebie osobą (matką), która posiada poczucie lokalnej płci – wie, że jest kobietą.
Dziewczynka, osiągając 3 rok życia, wkracza w dalszą fazę rozwoju, która kończy się, gdy ma około 6, 7 lat. Jest już na tyle dojrzała, by zmienić obiekt zainteresowania z matki na ojca, nie tracąc przy tym poufałego związku z matką. Tak więc dziewczynka pomiędzy 3 a 7 rokiem życia poszerza swoje relacje. Ojciec jako osoba antagonistycznej płci, w sposób dziwaczny budzi jej zainteresowanie – staje się obiektem seksualnym. Dziewczynka potrzebuje nawiązania z nim intymnej więzi. Pragnie zainteresowania ojca jej płcią i akceptacji z jego strony, co utwierdza ją w poczuciu, że jest kobietą.
Faza ta związana jest z doznaniami akceptacji i frustracji jednocześnie. Akceptacji, ponieważ ojciec upewnia córkę, iż może bezpiecznie ujawniać swoje pragnienia zmysłowe względem niego i jednocześnie pokazuje swoją odpowiedzialność za to, aby nigdy nie zostały one wypełnione – budzi w dziecku frustrację. To uczy dziewczynkę poszukiwań partnera w kręgach rówieśniczych i przekonania o niedostępności seksualnej rodziców i wszystkich dorosłych. Nadto przygotowuje dziewczynkę do występującej w związkach erotycznych rywalizacji i agresji.
Po ukończeniu 6, 7 roku życia treść zainteresowań dziewczynki przenosi się z płaszczyzny erotycznej na płaszczyznę społeczną. Jest to okres, w którym dziewczynka zaczyna wchodzić w wiek szkolny i coraz większą rolę w rozwoju jej seksualności odgrywają rówieśnicy. Seksualność w tym czasie zostaje wyparta – pożądanie seksualne ulega utajeniu. Rodzice jawią się dziewczynce jako osoby aseksualne, podobnie jak rówieśnicy i ona sama. Świat przyszłej kobiety dzieli się na osoby obce, które mogą być seksualne i osoby bliskie, niekojarzone z seksualnością. Odpowiada temu oddzielenie miłości od agresji i niemożność ich łączenia.
Dodatkowo czas ten charakteryzuje dążenie do kontaktu, zarówno z dziewczętami jak i chłopcami, co formuje wielorake i cenne w życiu dojrzałym umiejętności. Grupa rówieśnicza umożliwia ćwiczenie zachowań, których nie da się szkolić z dorosłymi i tym samym wspiera rozwój psychoseksualny. Dziewczynka kształtuje zachowania społeczne, które przystosowują ją do budowania relacji, zwłaszcza intymnych. I tak, w grupie dziewcząt uczy się współdziałania, współzawodnictwa, przewodzenia, podporządkowania, porównuje także krajowy rozwój z rozwojem innych, co stanowi zapewnienie, że nie dzieje się nic nienaturalnego. Grupa mieszana natomiast, jest środowiskiem, które służy do rozwijania umiejętności zachowania się względem osób obcej płci i poznania ich potrzeb.
W momencie gdy dziewczyna potrafi zwracać się ku grupie rówieśników, posiada praktykę kontaktów z rodzicami oraz wiedzę na temat płci a więc jest strojna w doświadczenia, wchodzi w okres dorastania.
Dorastanie
Dorastanie to czas przejściowy, między seksualnością dziecinną a seksualnością człowieka dorosłego, który występuje typowo pomiędzy 12 a 18 rokiem życia. Dokonujące się w tym okresie przemiany są kontynuacją procesów wcześniejszych, jednak posiadają zupełnie nowy, w wiarygodnym sensie rewolucyjny charakter. Dorastanie przebiega bowiem dość burzliwie. Stanowi fazę przygotowania do umiejętności stworzenia związku autonomicznego, jeśli chodzi o wpływy rodzicielskie i rówieśnicze, w którym partnerzy integrują dwa aspekty humanitarnej seksualności – miłość i agresję. Cechą charakterystyczną tej fazy rozwoju jest budzenie się podniecenia seksualnego i gotowość do zaspokojenia go oraz pragnienie nawiązania bliskiej więzi z rówieśnikiem.
Początkowo oba te dążenia funkcjonują rozłącznie, czasami odbierane są jako przekorne ze sobą, co jest wynikiem wyparcia pożądania, które zaszło w okresie wcześniejszym. Następuje więc rozdźwięk pomiędzy uczuciowością i pożądaniem, czyli oddzielenie czułości i miłości od pożądania i agresji. Dezintegrację tę nastolatki przeżywają bardzo różnie, także w skrajnie obcy sposób próbują ją rozwikłać.
Dylemat seksualno-miłosny dziewczynka rozwiązuje poprzez wykluczenie seksu. Zatem dezintegracja erotyczna źródłowej fazy dorastania wyraża się w postaci ostentacyjnego zaprzeczenia i eliminowania seksualności – nastolatki unikają kontaktu, nawet z treściami seksualnymi, deklarując uporczywą ascezę. W rezultacie, rozwijająca się seksualność niedorosłej kobiety doświadczana jest przez nią jako pragnienie wzruszającej więzi.
Dziewczyna, chcąc zaspokoić potrzebę więzi, dąży do bliskości. Poszukuje osoby, którą mogłaby obdarzyć zaufaniem i czułością w zamian otrzymując to samo. Swoje uczucia kieruje najczęściej w stronę chłopców, choć zdarza się, że interesują ją osoby tej samej płci. Dążenie ku zrozumieniu, trosce i uczuciu wypranym zabarwienia zmysłowego są powodami, dla których dziewczynka tworzy poufałą relację z koleżanką. Te przyjaźnie pomiędzy dziewczętami są raczej nietrwałe. Bywa też, że przekształcają się w malownicze relacje, stanowiąc tym samym zwierzchną oznakę homoerotycznych preferencji*.
Warty podkreślenia jest fakt, iż w grupie dziewcząt wpływ osób tej samej płci nie ma tak nieprzeciętnego charakteru jak w grupie chłopców. Dziewczęta rzadko „ćwiczą” seksualne zachowania z przyjaciółkami, nieczęsto też zbiorowo porównują funkcjonowanie swojego ciała.
Seksualność uaktywnia się w kolejnej fazie okresu dorastania, około 16 roku życia, kiedy to stany pobudzenia seksualnego zaczynają dobijać się do świadomości niedorosłej osoby. Wyobraźnia tworzy wówczas wizje więzi obejmującej elementy seksualne. Gdy dochodzi do stworzenia związku, w jego ramach występują zmysłowe zachowania. Pojawia się akceptacja seksualności i zrozumienie dla składnej natury potrzeby seksualnej. Następuje integracja bliskości materialnej i emocjonalnej. Ta integracja czułości i agresji, będąca osiągnięciem dorastania, stanowi podłoże dla stworzenia trwałego związku, w którym miłość i pożądanie tyczą się jednej osoby.
Dorosłość
Kolejną fazą rozwoju psychoseksualnego, następującą bezpośrednio po gwałtownym okresie dorastania, jest etap dorosłości. Dorosłość charakteryzują nieprzerwanie toczące się w kobiecie przemiany biologiczne oraz psychiczne. Następuje także wieczna reorientacja życia społecznego. We przedwczesnym okresie dorosłości kobieta wybiera osobę, z którą chce spędzić życie, następnie (najczęściej) zostaje matką, po czym na etapie średniej dorosłości doświadcza braku możliwości prokreacyjnych. W okresie później dorosłości doznaje starzenia się organizmu, izolacji obywatelskiej i bardzo często utraty sąsiednej osoby. W fazie dorosłości uczucia, postawy i zachowania kobiety nie są ostatecznym etapem jej rozwoju.
Jak wynika z opisanych rozważań, seksualność to nie tylko kontakt fizyczny, choć w kolokwialnym rozumieniu głównie z nim jest kojarzona. Seksualność jest złożona i wielowymiarowa, jest częścią osobowości każdego człowieka, jest tym, co wyraża się poprzez emocje, intelekt, wyobraźnię oraz wiele rodzajów zachowań.
* Homoseksualność to wyłaczne ukierunkowanie zainteresowań i potrzeb w stosunku do osób tej samej płci, któremu nie muszą towarzyszyć erotyczne zachowania, a preferencje homoseksualne nie muszą wiązać się z homoseksualnością - mogą oznaczać czasowe zainteresowanie osobami tej samej płci.
Autorka, Joanna Moczulska jest psycholożką Zajmuje się m. in. psychoterapią, poradnictwem psychologicznym i seksuologicznym.Mini stringi turkusowe z koronki [ST04]
![Mini stringi turkusowe z koronki [ST04]](gfx/1370-2058-large.jpg)
Kategoria: Bielizna damska > Majtki, figi, stringi